اکنون  در حالی با شما صحبت می کنم که امتحان های پایان ترم  را به پایان رسانده ام و از این بابت بسیا ر خرسندم.یکی نداند خیال می کند شاخ غول را شکسته ام اما به هر حال از این که همه چیز تمام شد خوشحالم، بگذریم چند وقتی بود آپی نداشتم .راستش را بخواهید چند وقتی هست که حوصله ی هیچ کاری را ندارم ،احساس می کردم که درسم تمام شود  کلی کار عقب مانده  دارم که انجام بدهم اما حالا حتی  حوصله ی کارهای روزمره ی خودم  را هم ندارم .

 روزی که خیلی خوشحال اسمت را توی روزنامه می بینی ، فکرمی کنی به همه ی چیزهایی که می خواستی رسیده ای اما زهی خیال باطل ،خوشحالی که بالاخره توانستی وارد مرحله ی جدیدی از زندگی شوی  اما باز هم زهی خیال باطل ،با خودت زمزمه می کنی که  مهم نیست کدام دانشگاهی مهم این است  که تاثیر گذار باشی ،متاسفم از این تکرار اما زهی خیال باطل وارد دانشگاهی می شوی که پیشینه ی چندان خوبی ندارد ، با اعتماد به نفس کامل می گویی ما این دیدگاه را تغییر می دهیم .اما کجاست آن روحیه ی انتقادی پس برای فحش بیشتر زهی خیال باطل دانشگاه خیلی چیزها به ما یاد می دهد از سر به سر گذاشتن استاد و دک کردنش از کلاس با شیوه هایی بسیار مدرن گرفته  تا دست انداختن لمپن ها و بی قواره هایی که گمان می کنند خیلی می دانند اما هیچ نمی دانند .

دانشگاه خیلی چیز ها به ما یاد می دهد اینکه اگر هم اتاقی ات خود سوزی کرد آن هم با 20 لیتر بنزین مقصر دانشگاه نیست ،مقصر خودش است پس صدایت در نیاید یا  وقتی یکی از هم کلاسی هایت را زیر می گیرند ودر می روند واو تا صبح کنار خیا بان جان می دهد مقصر خودش است که قوانین راهنمایی و رانندگی را بلد نیست. دانشگاه خیلی چیزها به ما یاد می دهد مثلا این که اگر برادر مدیر گروهت همکلاسیت بود و به تو پیشنهاد ازدواج داد اصلا قبول نکن چون اگر قبول کردی و فهمیدی مردک زن وبچه دارد و قصدش چیز دیگری بوده با شال گردن خفه ات می کند وبه دلیل همان قوانین مسخره ی دیه ی زن نصف مرد وغیره وذالک اعدام هم نمی شود وراست راست در خیابان راه می رود.تازه این ها تنها بخش نا چیزی ازچیز هایی است که ما یاد گرفته ایم .استاد زحمتکشی که دلش به حال من دانشجو می سوزد را با حسادت های بچه گانه به مسلخ حراست می برند و پس اززرزدن های زیادی ازمعذور بودن برای حضور دوباره اشان حکم اخراجش رامی دهند آخ که چقدر دلم پر است از دانشگاه و دانشگاهیان فرهیخته ی مملکت ،به راستی چه باید کرد ؟

به یاد می آورم نشریات دانشجویی را که به دلیل تاثیر گذار بودنشان تعطیل می شدند ؛سردبیر و تحریریه ی آن تا پای تعلیق شدن می رفتند، آخر مجبور می شدند یکی دو هفته ای را به دفاع از مطالب بپردازند ؛ پس از نا امید شدن از فهم وشعور مسئولین به هرشکرخوردنی شده خودشان را از اخراج شدن نجات دهند و تنها به یک تعهد و درج در پرونده بسنده کنندآنگاه مانند یابو به راه خود ادامه دهند و به پاس کردن یک مشت واحد مسخره بپردازند. این حداقل کاری بود که بعد از آن همه دردسر می شد انجام داد. تا جایی که می توانستند پولت را به هر بهانه ای که شده می ستاندند و تو حق اعتراض هم نداشتی چرا که قطعا با این پاسخ رو به رو می شدی که اینجا  دانشگاه دولتی نیست که هر سازی بزنید ما برقصیم اینجا همه ی مخارج به عهده ی خود دانشجو است.

برای کاغذ و قلم وروزنامه ای که خودمان سر کلاس می بردیم باید پول واحد عملی می دادیم ،چرا؟ چون آقایان گردن شان کلفت است و اعتبارشان بیشتر آخ که به یاد قوانین مسخره ای می افتم که به کرات در آن تاکید شده است تحصیلات دراین  نظام  رایگان است و فحش ناموس می دهند بر باعث وبانی درس نخواندن جوانان در رژیم سابق ،این نکته را فراموش کرده اند که درست است تحصیلات برای همه آزاد است اما برای یک مدرک مذخرف که به خاطرش جلویت آب دهانی هم نمی اندازند به اندازه خون پدروهفت جد وآبادت باید پول بدهی که آخرش چه ؟هر ننه قمری به خودش اجازه بدهد دانسته هایت را زیر سوال ببرد و با یک پیشنهاد مسخره بر افسرده گی ات تیر خلاصی بزند . آخ که زهی خیال باطل این مملکت ارزش فداکاری و این ملت ارزش خدمت ندارند و آخرش راه رفتنی را باید رفت ...